امروز و فردا

در باره حفیظ :
با برف زمینی شدم! او در گستره طبیعت صفایی و سکون بخشید و من در آغوش مادر شور و هیجان شدم. دوقلوی زمستانم، او را خدا خودش با لباس سفید و سنگین با هدیه از آسمان پوشاند و من در پارچه سفید که از دکان خدا بیامورز ....! خریداری شده بود، سخت بیچانده شدم.

الفبا را در مکتب محل سیاهی کردم، 2+2 = 4 را در کنار بابا آب داد، درمکتب انگوری تمرین کردم .متوسطه را در لیسه هدایت سنگشانده و لیسه امام مهدی داوود در قطار امتحان نشستم.

بهترین دوران تعلیمی را از لیسه عالی نور - کویته به خاطره گرفتم ، قطره یی دانش چشیدم و در جمع فارسی خوانان غرور فراغت دوازده پاس و باسوادی کردم.

دیپلوم از آگزبریج کالج جنوب لندن گرفتم

با فارغ التحصیل لیسانس (دگری)علوم سیاسی- روابط بین المللی از دانشگاه برونل غرب لندن کم سواد شدم و حالا که در مرز ماستری (فوق لیسانس) قدم میگذارم دلهرگی و ترس کم سواد تر شدنم را به تجربه میگیرم.

راستی! بلاخره در 28 سپتمبر 2011 شامل دانشگاه نارت همپتون در مقطع ماستری (فوق لیسانس) شدم ، فعلا شدیدا مشغول تحصیل در رشته علوم سیاسی-روابط بین المللی و جامعه شناسی هستم. ویش می گود لک.

کوتاه سخن:
    
حفیظ در سه کنج :

خانه ! که شاید میلیونها انسانها روی این کره خاکی از داشتن سر پناه به اسم " خانه" محروم باشند! سردی، گرمی، برف و باران فصول را زندگی کنند! کوچه ها را بخوابند! ترس، خشونت طبیعت و سختی زمانه را به تجربه بستایند!  تلخی و کم مهری روز گار را بچشند!و ....

دانشگاه ! جای که خیلی ها  آروزوی رفتن دارند و لی با دستان خالی در انتظار روزی هستند که شاید هیچ گاه واقعیت نپزیرد! یا شاید خیلی ها با  آرزو رفتن و نرسیدند، پیر و فرسوده شده اند!  شاید هم میلیونها دانشجو خیلی ها بهتر از من و هم نسلانم از شرائط خوبتر و بهتر و از امکانات و آسایش زیادتر درسی و زندگی دانشجویی بر خور دار باشند.

کار ! فرق نمی کند دوست داری یا نه، باید برای داشتن و توانستن و خواندن کار کرد، خیلی ها با اینکه از سختی و سنگینی کار خسته و ناخوش اند ولی دیوانه وار در تلاش اند، حتی اگر تمام نیروی بدنی و ذهنی خود را در مقابل مزد ناچیز در اختیار کار فرما بگذارند، هراس و شکایت ندارند، چون هدف شاید خیلی ها بزرگتر و مهمتر از درد و خستگی امروزی باشد که جان و روان را نصیب شده است.

2011 و 2012 را با سه کنج! سپری خواهم کرد، با انکه کم دارم، شاید خودم را یکی از خوشبخترین ساکنان  زمین بشمارم، کار به آن ندارم که کی ها خیلی بهتر و زیادتر از من دارند، متاسفم که خیلی ها شاید کمتر از آنچه من در اختیار دارم داشته باشند، ولی نهایت خوشبخت و خوشبین از اندک داشتنم شاکرم

خانه است، برف و باران و گرمی و سردی را فرصت آزار نیست،  خدا را سپاس باید کرد، از جمعی صمیمی و خوش دلان مهر ورز که خانه را بهشت رویایی ساخته اند نهایت تقدیر و تشکری میگردد.

دانشگاه را پای رفتن برای آموختن است، تشکر از زمینه و شرائط پیش آمده که بار دگر دانشگاهی شدم! استادان را قدر دان و مخلصم.

کار را سپاس! مشغولیت برای در آمد ، دستانم از جیب راضی به نظر میرسد.  خرید و مصرف مورد نیاز، توانستن برای سعادت و زندگی آبرو مند را به ثبوت میرساند.

پس خانه دانشگاه و کار را گرامی و عزیز باید داشت!
شما را مقدم گرامی باشد